مسواک زدن در اسلام

 مسواک زدن در اسلام

در کشورهای اسلامی، چوب مسواک در میان مسلمانان بسیار رایج بوده است. برای ساختن این مسواک‌های چوبی از شاخه‌ها و ریشه‌های باریک درختانی که خواص ضد عفونی و تمیزکنندگی داشته‌اند، استفاده می‌شده است. مالیدن گچ و آهک و همچنین جوش شیرین بر دندان‌ها نیز رایج بوده است.
مسواک برای اولین بار در سال 1600 میلادی در چین تولید شد. ویلیام آدیس انگلیسی هم اولین مسواک دارای الیاف را ساخت. ولی تولید انبوه مسواک در سال 1885 در آمریکا آغاز شد. دسته مسواک‌های اولیه از استخوان حیوانات و الیاف آن از جنس موهای بدن حیوانات بود. در سال 1938، الیافت مصنوعی از جنس نایلون جایگزین الیاف طبیعی شد.
جالب است بدانید اولین مسواک برقی هم در سال 1959 به تأیید انجمن دندانپزشکی آمریکا (ADA) رسید.

چوب مسواک
چوب مسواک از سوغاتی‌هایی است که کسانی که به زیارت خانه خدا می‌روند، آن را برای دوستان و اعضای خانواده خود به ارمغان می‌آورند. بسیاری از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها نیز چوب مسواک را به مسواک‌های معمولی ترجیح می‌دهند. چوب مسواک یک نوع مسواک طبیعی است که در فرهنگ اسلامی و از همان نخستین روزهای ظهور اسلام، توسط پیامبر (ص) به مسلمانان توصیه می‌شده است.
مسواک‌های چوبی از درختانی چون salvadore persica، arak، peelo، vilvo که در خاورمیانه می‌رویند، تهیه می‌شود.
می‌گویند چوب مسواک باعث تقویت لثه، پیشگیری از پوسیدگی دندان‌ها، ‌بوی خوش دهان، تقویت حس چشایی و جلای دندان‌ها می‌شود و در صورت استفاده درازمدت، باعث تقویت حافظه، درخشندگی پوست، قوت بینایی و صاف شدن صدا می‌گردد.
نقل است که پیامبر (ص) هنگام روزه‌داری چندین بار در روز از این وسیله استفاده می‌کردند و استفاده از چوب مسواک را قبل از نماز، قبل و بعد از خواب و همچنین قبل از مهمانی رفتن به مسلمانان توصیه می‌کردند. همچنین امام رضا (ع) نیز در حدیثی بیان کرده‌اند که بهترین چوب مسواک چوب درخت اراک است.